Skażenia -> TOKSYNY  PIERWIASTKI W NADMIARZE

Arsen
Cez
Fluor
Fosfor
Germanium
Jod
Kadm
Kobalt
Ołów
Rad
Radon
Polon
Uran,

Arsen wchodzi w skład pestycydów. Przykładowo zabijając karaluchy dostępnymi środkami, zabijamy sami siebie. Naukowcy dokładnie przestudiowali mechanizm zatrucia arsenem. My natomiast spryskujemy nim trawniki i inne roślinki, wnosimy do domu na butach i wdychamy w dymie z papierosów jako czynni lub bierni (jeśli ktoś przy nas pali) palacze. Przeciętny papieros zawiera 0,2 miligrama tej śmiertelnej trucizny. To oznacza, że palacze rokrocznie wdychają na całym świecie milion kilogramów arsenu.

Fluor

Początek filmu >>

Fosfor   (P)

Jako pierwiastek niemetaliczny znajduje się w naturze w postaci soli fosforanowych w prawie wszystkich produktach spożywczych, a zwłaszcza białkowych jak np. mięso, nabiał, rośliny strączkowe, mleko, większość owoców i zielone warzywa.

Fosfor współtworzy fosfolipidy, które służą za budulec dla mózgu i komórek nerwowych (fosfatydylocholina, fosfatydyloinozytol, fosfatydyloetanoloamina), uczestniczy w syntezie kwasów nukleinowych - dezoksyrybonukleinowego DNA i rybonukleinowego RNA, biorących udział w podziale komórki. Bierze udział w tworzeniu kości i zębów (ok.80% fosforu występuje w połączeniach z wapniem w kościach), reguluje równowagę kwasowo-zasadową, jest niezbędny do prawidłowego działania wielu enzymów biorących udział w metabolizmie glukozy, białek, tłuszczów, np. fosfoglicerokinaza w glukolizie.
Potrzebny do przemian energetycznych -  bierze udział w adenozynotójfosforanie (ATP), który jest istotnym czynnikiem w procesie powstawania tworzenia zapasów energii w organizmie.,

Fosforany (nazwa systematyczna: fosforany (V)) - związki chemiczne, pochodne kwasu fosforowego. Nazwa obejmuje zarówno sole, jaki i estry kwasu fosforowego. W ogólniejszym ujęciu nazwa "fosforany" może dotyczyć także pochodnych innych kwasów fosforowych, m.in. metafosforanów i pirofosforanów.

W zależności od stopnia podstawienia kwasu fosforowego wyróżniamy trzy szeregi fosforanów:

- pierwszorzędowe (XH₂PO₄);
- drugorzędowe (X₂HPO₄);
- trzeciorzędowe (X₃PO₄);

gdzie X - metal jednowartościowy lub reszta organiczna.

Rozpuszczalność fosforanów w wodzie spada wraz z ich rzędowością. Prawie wszystkie sole pierwszorzędowe są dobrze rozpuszczalne, z drugorzędowych i trzeciorzędowych rozpuszczalne są tylko sole metali alkalicznych (poza litem) i amonu.

Kilka przykładowych "soli tkankowych" niezbędnych dla zdrowia:

Fosforan wapnia - obecny we wszystkich komórkach i płynach organizmu, ważny składnik soku żołądkowego, a szczególnie kości i zębów. Brak równowagi fosforanu wapnia lub jego niedobory mogą być przyczyną marznięcia rąk i stóp, drętwienia kończyn, powstawania wodniaków, bólów piersi i potów (nadpotliwość).

Fosforan żelaza - znajduje sie w krwinkach i w wielu innych komórkach, z wyjątkiem komórek nerwowych. Brak równowagi lub niedobór może być przyczyną ciągłych biegunek lub paradoksalnie - zaparć. Ważny jako środek hamujący krwotoki z nosa i zbyt obfite miesiączki.

Fosforan potasu - składnik wszystkich tkanek organizmie, zwłaszcza komórek nerwów obwodowych, komórek mózgu i krwinek. Brak równowagi lub niedobór może być przyczyną nieprawidłowego trawienia tłuszczów, zaburzeń pamięci, niepokoju, bezsenności oraz niemiarowego bicia serca.

Fosforan magnezu - jeden z ważnych składników kości, zębów, tkanki nerwowej, krwinek i komórek mięśniowych. Zaburzenia równowagi tej soli lub jej niedobór mogą powodować skurcze, neuralgie, bóle tzw. strzelające i kolkę jelitową.

Fosforan sodowy -  emulguje kwasy tłuszczowe( rozbija na najdrobniejsze cząsteczki) i zwiększa rozpuszczalność kwasu moczowego zawartego we krwi.  Niedobór lub wahania stężenia mogą doprowadzić do zażółcenia skóry, kwaśnego zapachu z ust, kwaśnego lub metalicznego smaku w ustach.

Estry kwasu fosforowego odgrywają ogromną rolę w procesach życiowych. Spotykane są m.in. w kwasach nukleinowych (w których tworzą szkielet cukrowo-fosforanowy) i nukleotydach.

Trifosforan adenozyny (ATP - adenozynotrifosforan - jeden z najważniejszych nukleotydów w komórce, pełniący funkcję uniwersalnego przenośnika energii.) jest podstawowym źródłem energii reakcji chemicznych w organizmach.

Ciekawostka
ATP odkrył w 1929 roku niemiecki chemik Karl Lohmann. Jego funkcję cząsteczki przenoszącej energię w komórce wykazał Fritz Lipmann za co został w 1953 r. uhonorowany nagrodą Nobla. Pierwszą syntezę ATP in vitro przeprowadził w 1948 r. Alexander Todd, co przyniosło temu uczonemu nagrodę Nobla z chemii w 1957 r. Kolejne nagrody Nobla związane bezpośrednio z ATP otrzymali: Peter D. Mitchell (1978) za powiązanie gradientu stężeń jonów wodorowych z syntezą ATP, Paul D. Boyer i John E. Walker (1997) za zbadanie mechanizmu działania syntazy ATP oraz w tym samym roku Jens C. Skou za badania nad pompą sodowo-potasową zależną od ATP.

Dzienne zapotrzebowanie na fosfor wynosi 800mg dla zdrowych osób i 1200mg dla kobiet w ciąży i karmiących matek.

Niedobory fosforu w organizmie mogą powodować utratę masy ciała, demineralizacje kości (fosfor jest potrzebny w tworzeniu fosforanu wapnia -  jednego z głównych składników kości), osłabienie, brak apetytu i sztywność stawów, równiez anemię, zaburzenia centralnego układu nerwowego i trudności w oddychaniu.

Nadmiar fosforu w diecie może zakłócać wchłanianie wapnia, żelaza, magnezu i cynku w jelitach. O nadmiar fosforanów dziś bardzo łatwo jest we współczesnej diecie.

==================

Fosfor w wodzie - Obecność związków fosforu sugeruje zanieczyszenie wody ściekami bytowo-gospodarczymi lub przemysłowymi lub spływami powierzchniowymi (np. nawozy sztuczne).

Złogi fosforanowe odkładające się w organizmie w wyniki nadmiernego spożywania fosforanów stanowią mieszaninę trzech fosforanów:

- fosforan wapnia (CaHPO₄ )
-  fosforanu dwuwapniowy [Ca (HPO₄ )₂  ]
 - fosforan trójwapniowy   [Ca₃ (HPO₄ )₂  ]

Tworzą się przez zjadanie nadmiernej ilości fosforanów związanych z wapniem. 

Produkty o dużej zawartości fosforanów to mięso, butelkowe napoje gazowane i tzw. "kolorowe" np. Coca Cola, orzechy, niektóre środki na nadkwasotę i zgagę, mleczko skondensowane do kawy, a także nadmiar produktów zbożowych (też ciasteczka), makarony, chleb z białej mąki, ryż, kasze oraz niektóre  leki i suplementy (tylko niektóre firmy  - sprawdź co połykasz) stosujące fosforan trójwapniowy jako substancja przeciwzbrylającą. 

Natomiast fosforanu dwuwapniowy jest częstym dodatkiem do suplementów dla zwierząt (np.  psy, koty) oraz do paszy (krowy, konie).

Jeśli stawy bolą to jak najbardziej jest w nich wiele toksycznych związków i zapewne odkładają się sole wapnia. W takich przypadkach sole wapnia są jak szpileczki lub potłuczone drobinki szkła w organizmie stąd taki dotkliwy ból.

W większości przypadków poważnych bólów stawowych jest tworzenie się złogów -  osadów kwasu moczowego, różnych fosforanów. Złogi kwasu szczawiowego stanowią pożywkę dla bakterii - opis amoniak w organizmie - jak powstaje i jak nam szkodzi tutaj
 - http://www.gronkowiec.pl/solwenty.html

Fosforany natomiast utwardzają strukturę tych złogów, czyniąc je trudno rozpuszczalnymi.

Szczególnie należy wyeliminować mocną czarną /czerwoną herbatę i kakao ponieważ zawierają kwas szczawiowy -  sprawca powstawania "kłujących" soli wapnia. Podobnie jest z czekoladą.
Warto wyeliminować kawę -  nawet tę bezkofeinową -  zawiera tzw. solwenty (rozpuszczalniki) typu heksan i pentan, wypłukuje z organizmu organiczny wapń, magnez, żelazo i wiele cennych soli mineralnych w formach organicznych -  ważnych dla naszego zdrowia.

"Tymczasem również i w naszym kraju podnoszone są liczne zastrzeżenia w stosunku do napojów bezalkoholowych. Według naukowców z Instytutu Żywności i Żywienia w coli*** znajdują się fosforany pogłębiające w organizmie dysproporcje miedzy fosforem a wapniem, którego w Polsce spożywa się zbyt mało (prof. Światosław Ziemlański), co u dzieci i młodzieży może doprowadzić do nieprawidłowego ukształtowania się kości i obniżenia ich gęstości (dr Urszula Rutkowska) a dalej może to prowadzić do niskorosłości jak w chorobach nerek, kamicy nerkowej lub nefrokalcytozie. Najbardziej opiniotwórczy tygodnik nie pozostawia u czytelnika wątpliwości, że 0,3 litra coli wypite w ciągu dnia przez dziesięciolatka całkowicie blokuje przyswajanie wapnia i magnezu (dane Pracowni Chemii WAT), a napoje tego typu przyspieszają próchnicę i z powodu wysokiej kwasowości drażnią śluzówkę żołądka".

Przemysł Owocowy i Fermentacyjny, 1999
Fragmenty artykułu "Jakość zdrowotna dodatków do napojów bezalkoholowych"
- dr Zbigniew Hałat
===

Prezentacja WODA CZY COCA COLA? >>

Jak zachowuje się organizm w celu neutralizacji fosforanów?

Naturalna taktyka organizmu na pozbycie sie fosforanów jest związanie ich z wapniem i magnezem w najkorzystniejszym stosunku 2:1 w celu wstępnej neutralizacji.  Ale skąd organizm ma brać wapń i magnez?

Częściowo w celu uzupełnieni wapnia, zaleca się stosować produkty mleczne, ale dziś wiemy, iż pasteryzowane mleko  -  najlepiej w formie neutralnej jako: maślanka, kefir ( kwaśne, zsiadłe mleko) oraz serwatka.

Według dr biochemii H.R.Clark, zaopatrzenie organizmu w magnez jest często niewystarczające, ponieważ czerpiemy go ze świeżych warzyw, które zjadane są w zbyt małej ilości, a dodatkowo żaden narząd nie magazynuje tego pierwiastka. W związku z tym do odkwaszania organizmu, wykorzystany zostaje w większej ilości wapń będący budulcem kości i zębów.

W celu uzupełnienia organicznych składników wapnia i magnezu w doskonale przyswajalnych formach chelatów  i odpowiednich proporcjach 2 : 1,  sięgnij po najlepszy na rynku suplement diety:  STRONG BONES >>

Środowisko tworzone przez nadmiar fosforanów

Nie zneutralizowane fosforany mają bardzo silny odczyn kwaśny i są żrące dla delikatnych nerek. Kwaśne środowisko tworzone przez fosforany rozpuszcza kości  i powoduje wypłukiwanie części ich struktury wraz z moczem co widać również w analizie moczu. Jeśli zgromadzisz cały mocz z 24 godzin, będziesz mógł odliczyć ile wapnia wydaliłeś. Jego ilość nie powinna przekroczyć 150 mg w ciągu dnia. Straty większe niż 150mg wapnia na dobę oznaczają dość szybkie rozpuszczanie  tkanek kostnych i związany z tym zbyt wysoki poziom wapnia we krwi i limfie co grozi zwapnieniem naczyń. Jeśli już doszło do rozpuszczenia tkanki, nie łatwo będzie uzupełnić w niej braki wapnia. Organizm będzie próbował nadrobić te straty, kiedy tylko poziom kwasowości powróci do normy.

Promienie słoneczne i witamina D w walce z neutralizacją fosforanów.

Do celu regeneracji i przebudowy układu kostnego - co trwa średnio 7 lat - w celu lepszej wchłanialności wapnia potrzebna jest witaminy D. Jest zaliczana do witamin nierozpuszczalnych w wodzie. Decyduje o zdolności organizmu do przyswajania wapnia i fosforu.

Witamina ta może być wytwarzana przez skórę pod wpływem promieni słonecznych jako najzdrowsza forma -  witaminy D₁ nie da się jej przedawkować.
"Bóle w kościach" pojawiają się zwykle od stycznia u tych osób, które zbyt mało przebywają na słońcu (oczywiście bezpiecznie opalając się, spacerując  lub uprawiając sporty). Zapas witaminy D nagromadzony latem, zima zdążył sie już wyczerpać i organizm cierpi z powodu jej niedoborów i stopniowego odwapniania sie kośćca -  znacznie przyspieszonego poprzez stosowanie produktów bogatych z fosforany.
Niedobór wit. D jest powodem krzywicy u niemowląt, dzieci i młodzieży, a także rozmiękczenia kości i ich rzeszotowienia, porowatości i kruchości u dorosłych. Braki wapnia i magnezy widać też w psujących sie zębach i próchnicy u dzieci oraz dorosłych. Warto wspomnieć, iż zapas witaminy D można uzupełniać od jesieni do wiosny spacerami na świeżym powietrzu, wyjazdem z góry, na narty lub inne sporty i poddanie się w ten sposób promieniom ultrafioletowym. 

Witamina D₁ będąca steroidowym prohormonem, powstaje w skórze pod wpływem światła, głównie ultrafioletu (UVB). Prohormon ten przekształca się w wątrobie i nerkach w hormon zwany kalcytriolem, którego zadaniem jest pobudzanie transportu wapnia ze światła przewodu pokarmowego do krwi.

Co jednak kiedy wątroba i nerki źle pracują, a w nerkach tworzą się złogi fosforanów?
Sfatygowane, zapchane zalegającymi kryształami, obciążone metalami ciężkimi i pleśniowymi toksynami (mykotoksyny), a także oblężone bakteriami oraz pasożytami nie dostarczają dostatecznej ilości aktywnej witaminy D₁.
W takim przypadku możemy poratować się stosowaniem przyswajalnej formy witaminy D₃ (cholekalcyferol) pochodzenia zwierzęcego w postaci jedzenia ryb, picia, tranu, a szczególnie stosowania suplementacji najlepszej jakości olejów rybnych Omega 3 -  olej z sardynek, makreli i łososia.  Uwaga -  stosuj tylko najlepsze produkty z Omega 3 zawierające naturalne zabezpieczenie przed jełczeniem tłuszczy -  tokoferol czyli witaminę E) oraz certyfikaty kontroli i bezpieczeństwa GMP.   Więcej na temat witaminy D >>

W kuracji mineralizacji kości i zębów duże znaczenie ma równiez witamina K.

===

Odwapnienie powoduje również bóle kości i stawów jak też złe samopoczucie, bo wapń w kościach jest rezerwą dla organizmu, z której czerpie on organiczne formy wapnia w celu neutralizacji toksyn.
Jeśli już doszło do rozpuszczenia tkanki kostek to nie łatwo będzie uzupełnić te braki wapniem organicznym -  wiemy iż kościec wymienia się średnio co 7 lat, zatem pełna regeneracja kośćca to kilka lat. Więcej na temat acidozy>>

Co dzieje się z wapniem, który nie może zostać prawidłowo zaabsorbowany przez tkankę kostną?

Może on osiąść w tkankach, które zwykle nie mają z nim do czynienia -  wtedy naczynia krwionośne ulegają zwapnieniu (stwardnienie tętnic), nerki będą tworzyć kryształy fosforanu wapnia, pięty formują ostrogi, a stawy sztywnieją od osadów.

Pijąc napoje nasycone fosforanami ( powszechne kolorowe wody oraz gazowana
woda mineralna), zjadając mięso w nadmiarze oraz zbyt dużo produktów zbożowych- szczególnie z mąki pszennej (szczególnie szkodzi osobom z grupa krwi O i A) itp., przygotowujemy grunt dla rozwoju chorób stawowych, stwardniałych tętnic oraz zwapniałych tkanek, które tracą elastyczność.

Złogi takie często są wyczuwalne właśnie w  stopach w tzw. refleksyjnych punktach odpowiadających wielu narządom organizmu.

Więcej na ten reakcji bólowych na ucisku i działania składników ziołowych plastrów detoksykujących na chore miejsca w organizmie
 - http://www.faceci.com.pl/plastry_schorzenia.html

Podczas acidozy -  zakwaszenia organizmu  w nerkach powstają kryształy (piasek) , które później stają się kamieniami itp.

Wszystkie  złogi zalegające w naszym organizmie przyciągają bakterie, które po czasie  mnożąc się coraz intensywniej powodują ból, a przy okazji rozkładając kwas moczowy powodują coraz większe stężenie amoniaku w organizmie -  szczególnie w mięśniach, ale też może on znaleźć się w mózgu.  Zjawisko to nazywa się cyklem ornitynowym lub mocznikowy lub mocznikowym cyklem Krebsa. 

Mocznikowy cykl Krebsa to cykl przemian biochemicznych (reakcji enzymatycznych) trzech aminokwasów: ornityny, cytruliny i argininy. Do cyklu wprowadzany jest karbamoilofosforan powstały z amoniaku i dwutlenku węgla. Cykl przebiega w mitochondriach i cytoplazmie komórek wątroby (hepatocytów) i wymaga dostarczenia energii w postaci ATP, a jego produktem końcowym jest mocznik. Reakcje zużywania aminokwasów rozpoczynają się od odłączenia grupy aminowej w procesie deaminacji. Produktami tych reakcji są łańcuchy węglowe (tzw. ketokwasy) oraz jon amonowy. W komórkach człowieka łańcuchy węglowe po przemianach mogą być włączone w glikolizę lub do cyklu Krebsa. Jon amonowy w amoniaku jest silnie toksyczny. W organizmie człowieka jest więc szybko przekształcany w substancję mniej toksyczną i dobrze rozpuszczalną w wodzie - w mocznik. W ciągu doby człowiek wydala średnio kilkanaście gramów mocznika w postaci stężonego moczu. Czasem z uwagi na zatrucie metalami np. kadm,  fosforanami lub innymi związkami, blokują enzymy cyklu Krebsa (cykl ten zapewnia produkcję energii) -  cykliczny szereg reakcji biochemicznych powodując kumulacje amoniaku w organizmie.  Aby szybko zneutralizować gromadzony amoniak -  powoduje on m.in. efekt zmęczenia, bóle mięśni) -  stosuje się przede wszystkim produkt naturalny o nazwie Arginina Plus.  Arginina chroni również wątrobę, trzustkę i nerki -  narażone teraz na zniszczenie przez toksyczne związki.
Szczegóły  - http://www.faceci.com.pl/arginina.html

Nagromadzenie amoniaku w krwioobiegu spowodowane obecnością bakterii jest spore -  dowiadujemy sie tego po złym stanie samopoczucia, po ogólnym zmęczeniu organizmu i bólach w mięśniach. Bóle takie powoduje również brak magnezu i tlenu w organizmie. Kiedy mamy do czynienia z bakteriami i ich odchodami -  toksycznymi związkami -  w organizmie zawsze brakuje tlenu. Jako dodatek może on być stosowany w celu dotlenienia. Więcej na temat rozwijających się chorób w organizmie w skutek niedotlenienia - link:
 http://www.euromentor.org.pl/autoryzacja/subskrypcja_nr4.html

Stabilizowany płynny tlen OXYMAX oraz jego opis tutaj -
http://www.faceci.com.pl/oxymax.html

Podsumowanie

Na ogół spożywamy zbyt dużo związków fosforanowych: mięsożercy jedzą mięso, a wegetarianie -  zbyt wiele ziarna- zbóż i kasz - ale prawie wszyscy piją napoje nasycone fosforanami, dodają mleczka do kawy, a w nadkwasocie stosują dostępne środki farmakologiczne zamiast ziołowych!

Dzięki takiemu odżywaniu się przygotowujemy sobie grunt dla rozwoju chorób stawów, kości, zębów, stwardnienia tętnic oraz zwapnienia tkanek ( np. w płucach), które trącą elastyczność. W nerkach powstają kryształy, które później staja się kamieniami. To idealny objaw starzenia sie, który możemy świadomie opóźniać zwracając uwagę na prawidłowe żywienie. W ten sposób możemy również zapobiegać chorobom jak równiez zmniejszać dolegliwości obecnych stanów bólowych.

Germanium ( german)
W odżywianiu znalazła zastosowanie organiczna forma germanu (Ge-132). Przykładowa zawartość germanu w organizmie wynosi w wątrobie 150ug/kg, w mięśniach > 100ug/kg. Oficjalnej normy RDA nie ustalono. Przeciętne dzienne spożycie zależne jest od diety i wynosi 0,35 mg. W diecie ovowegeteriańskiej (z uwzględnieniem jak) wynosi aż 3mg, podczas gdyż w diecie wysokobiałkowej zaledwie 0,8 mg. Przy normalnej diecie osiągnięcie dawki leczniczej jest niemożliwe i konieczne staje się suplementacja.

German należy do grupy przeciwutleniaczy. Wraz z nimi chroni przed chorobami degeneracyjnymi m.in.: białaczka, astma, cukrzyca, przedwczesne starzenia się, zaburzenia procesów trawienia, choroby układu krążenia (choroba wieńcowa, miażdżyca i nadciśnienie), zapalenie stawów i kręgosłupa, choroba Parkinsona, epilepsja, a także zaćma i jaskra.  Niektórzy naukowcu twierdzą, że ma zdolność stymulowania funkcji immunologicznej, dostarczania tlenu do komórek, odtruwania, ochrony przed szkodliwym promieniowaniem, a tym samym spowalniania wzrostu nowotworów i łagodzenia wielu dolegliwości w tym stanów zapalnych stawów.

Objawami niedoboru germanu organicznego jest zwiększona podatność na choroby degeneracyjne związane z wiekiem. Więcej na temat korzyści zdrowotnych organicznej formy germanu>>

German (germanium) jest uważany za pierwiastek śladowy o właściwościach półprzewodnika. Jest półmetalem i półprzewodnikiem. Został odkryty w 1886 r., przez Clemensa Alexandera Winklera. Wcześniej jego istnienie przewidział Mendelejew, podobnie jak skand i gal.  Podobnie jak w przypadku galu jego sole - zwłaszcza fluorki i arsenki wykazują własności półprzewodnikowe i elektroluminescencyjne, jednak za względu na większą dostępność galu sole germanu nie są praktycznie wykorzystywane.
Okryty przez niemieckiego naukowca Klemensa Winklera, który przypadkowo wyizolował go z rudy srebra. Zanim wynaleziono technologię krzemu, był on szeroko wykorzystywany w przemyśle elektrycznym do produkcji tranzystorów.

Czysty german jest kruchym, srebrzystobiałym półmetalem. Nie reaguje z wodą, powietrzem a nawet z kwasami i zasadami, oprócz kwasu azotowego. German sporadycznie występuje w plombach amalgamatowych wraz z talem. Czasami domieszkuje się nim krzem stosowany przy produkcji elementów elektronicznych, jednak ze względu na małą dostępność tego pierwiastka zwykle jest on zastępowany galem. Szkło domieszkowane germanem jest przezroczyste dla promieniowania podczerwonego.

German organiczny jest mało szkodliwy dla człowieka, ale jego pochodne np. wdychanie pyłów zawierających halogenki germanu działa toksycznie. German podlega koncentracji w nerkach, wątrobie śledzionie i kościach, powoduje stłuszczenie wątroby i może wywoływać stany zapalne oraz zmiany mutagenne i teratogenne.

Kadm - kolejny pierwiastek przyczyniający się do zanieczyszczenia środowiska. Kadm (Cd, łac. cadmium) - pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych układu okresowego. Nazwa pochodzi od greckiej nazwy rudy cynku - kalaminu.  Odkrył go w 1817 niemiecki chemik Friedrich Strohmeyer.

W naturalnej postaci stanowi 0,00005% masy skorupy ziemskiej i występuje jako domieszka rudy cynku oraz w paliwach kopalnych (np. węgiel kamienny). W wyniku ich wydobywania i przetwarzania znaczne ilości kadmu uwalniają się do atmosfery, hydrosfery i gleb. Kadm jest też składnikiem nawozów fosforanowych, przez co dochodzi do skażenia plonów.

Kadm jest pierwiastkiem niezwykle toksycznym (wielokrotnie bardziej niż arsen). Jest silnie trujący - w wodzie stężenie 1/2 -  1 część na milion uważa się toksyczna dla większości istot żywych. Woda pitna przepływająca przez galwanizowane rury, może zawierać dużo kadmu z uwagi na to, że stosowany kiedy do galwanizacji cynk był niedokładnie oczyszczony - zawiera wiele domieszek w tym kadm. Dlatego powinno sie dla bezpieczeństwa chwilę poczekać, aż trochę wody zleci.

Kadm do barwienia protez jest pięciokrotnie bardziej toksyczny niż ołów. Często związane jest z tym faktem zbyt wysokie ciśnienie krwi. Kadm jest obecny w spalinach samochodowych, ponieważ dodaje się go do benzyny i oleju napędowego. Kadm znajduje się w dymie papierosów -  dwadzieścia sztuk dziennie zawiera 20 mikrogramów kadmu, z którego połowa jest wchłaniana podczas palenia (również przez biernych palaczy -  np. dzieci). Powszechnym źródłem zanieczyszczeń są zakłady wyrabiające baterie niklowo-kadmowe, piece w których stapia się wycofane z obiegu samochody oraz huty cynku i miedzi. Same tylko huty emitują do atmosfery rocznie ponad tysiąc ton kadmu. Ostatnio kadm częściej niż cynk stosowany jest do platerowania  - malowania emalii naczyń kuchennych, garnków i wyrobów ceramicznych.

Kadm, głównie metaliczny, ponad to stosuje się w:
a/ naczynia  - sztućce -  do otrzymywania barwnika żółcieni kadmowej
b/ medycyna -  plomby zębów i protezy
c/ metalurgia: stopy łożyskowe, powłoki ochronne innych metali ( np. naczynia, garnki
d/ energetyka: akumulatory np. niklowo-kadmowe, reaktory jądrowe ( do wyrobu prętów kontrolujących przebieg reakcji łańcuchowej.

Znaczenie biologiczne

W organizmie kumuluje się głównie wskutek wdychania zanieczyszczonego powietrza ze spalin, z dymu z papierosów, z hut, z wodociągów oraz np. stosowania protez dentystycznych. Praktycznie kadm nie występuje w organizmie człowieka w chwili narodzin, lecz nagromadza się stopniowo z powodu wyjątkowo długiego okresu półtrwania trwania w organizmie, wynoszącego przypuszczalnie  od 16 do 33 lat. Ogólna zawartość kadmu w całym organizmie człowieka wynosi około 30 mg, z czego 10 mg znajduje się w nerkach, a 4 mg w wątrobie.

Badania przeprowadzone na zwierzętach wskazują, że istnieje wzajemny antagonizm między kadmem a cynkiem. Stwierdzono też współdziałanie między kadmem, żelazem oraz miedzią. Kadm jest pierwiastkiem niezwykle toksycznym. Ma działanie kancerogenne, uszkadza nerki, powoduje anemię, choroby kostne (osteoporozę). U mężczyzn kumuluje się zazwyczaj w jądrach. Oddziaływuje też niekorzystnie na układ krążenia. Zatrucie kadmem powodują: zniekształcenie kości, zaburzenie wzrostu, niepłodność, nowotwory, narośla skórne.

Kadm blokuje enzymy cyklu Krebsa (cykl ten zapewnia produkcję energii) -  cykliczny szereg reakcji biochemicznych. Kadm bezpośrednio uszkadza komórki nerwowe, hamuje uwalnianie acetylocholiny w ośrodkowym układzie nerwowym oraz przyśpiesza jej rozkład (aktywuje cholinesterazę - zobacz informacje na temat choliny>>).

Kadm zaburza przemiany wapnia i fosforu w tkance kostnej - przyczynia się do rozrzedzenia struktury kości. Wypiera cynk ze ścian tętnic, zmniejsza ich elastyczność przyśpiesza rozwój miażdżycy oraz prowadzi do nadciśnienia.

Kadm działa antagonistyczne do cynku, zaburza więc syntezę enzymów trawiennych oraz syntezę i uwalnianie insuliny, której produkcja wymaga obecności cynku.

Kadm zaburza czynności gruczołu krokowego u mężczyzn stąd mężczyźni potrzebują większe ilości cynku, gromadzi się w nerkach, zaburzając ich czynność hormonalną i wydalniczą.

Pokarmowe czynniki ochronne