Pyły powodują podrażnienia naskórka i śluzówki. Najniebezpieczniejsze są pyły najdrobniejsze o wielkości cząstki do 5 μg/m3, które z łatwością przenikają do organizmu wywołując jego zatrucie, zapalenia górnych dróg oddechowych, pylicę, nowotwory płuc, choroby alergiczne i astmę.

 AZBEST
 PROMIENIE X   RENTGENOWSKIE
  MAMMOGRAFIA
  MIKROFALE
  PROMIENIOWANIE GAMMA
  RAD i RADIOTERAPIA
 ===============

    Azbest należy do szkodliwych materiałów, których drobinki ostre jak szkło penetrują tkanki metodą "ryby piły", wbijając się w komórki. Obronnym odruchem organizm otacza taką komórkę cystą. Jak wynika z badań dr Clark, guzy lite pacjentów chorych na raka wykazują obecność włókien szklanych i azbestu.

Nazwa "azbest" wywodzi się z języka greckiego i oznacza "niewygasający". Starożytni Grecy stosowali go bowiem do wyrobu knotów w lampach oliwnych. Surowcem powszechnie stosowanym stał się dopiero w XX wieku. Przyczyniły się do tego unikalne właściwości tego minerału. Włókna azbestu są bardzo elastyczne, mocne i trwałe. Produkty azbestowe są kwasoodporne, ogniotrwałe, odporne na korozję i charakteryzują się dużą wytrzymałością mechaniczną. Dzięki tym cechom fizyczno-chemicznym minerał ten zaczęto powszechnie stosować w przemyśle włókienniczym, maszynowym, okrętowym i wielu innych. Do niedawna azbest zawierało (w skali światowej) ponad 3 tysiące wyrobów (niektóre typy kuchenek elektrycznych, szczęki hamulcowe, sprzęgła, płyty dachowe (eternit), podkładki pod gorące naczynia, cieplarki i suszarki laboratoryjne, wyroby budowlane i tekstylne, z azbestu-gumy i mas plastycznych, materiały cierne, izolacyjne i uszczelniające.
    Istnieją dwie odmiany azbestu: serpentynowa i amfibolowa. Różnią się one budową i długością włókien oraz właściwościami chorobotwórczymi. Najszersze zastosowanie (około 95%) znajduje azbest chryzotylowy, czyli chryzotyl (o dłuższych włóknach), który należy do grupy serpentynu. Pozostałe azbesty (o krótszych włóknach): krokidolit, amozyt, tremolit, antofilit i aktynolit należą do grupy amfibolu.

   Obecnie coraz mniej jest azbestu w naszym otoczeniu, jednak np. zawierają go domowe suszarki. Znajduje się w pasie transmisyjnym w bębnowych suszarkach do odzieży. Wraz ze wzrostem temperatury oraz ruchem pasa, pod ciśnieniem, azbest zostaje wydmuchany na zewnątrz, stając się elementem składowym powietrza, którym wtedy oddychasz.

    Drobiny szkła ukryte w nieszczelnej izolacji wykonanej z włókna szklanego, ciągły kontakt z nieszczelną izolacją czyni wiele szkód dla zdrowia, prowadząc do procesów torbielotwórczych (cysta).
Torbiel stanowi idealne środowisko do osiedlania się i mnożenia bakterii oraz pasożytów. Kiedy zadomowi się w niej przywra jelitowa, torbiel przeradza się w nowotwór.

    Szerokie zastosowanie azbestu powoduje, że - często nieświadomie - jesteśmy narażeni na jego pyły, które powodują tzw. schorzenia azbestopochodne, przede wszystkim pylicę azbestową, czyli azbestozę, raka płuc i międzybłoniaka (nowotwory).

Przetwórstwo azbestu i stosowanie wyrobów azbestowych jest niebezpieczne dla zdrowia, ponieważ surowiec ten w stanie suchym łatwo ulega rozpyleniu, co jest spowodowane włóknistą budową, a po przedostaniu się do organizmu trwale utrzymuje się w płynach ustrojowych. Wyniki dotychczasowych badań świadczą o tym, że pył powstający podczas wydobycia i przerobu azbestu, a także podczas użytkowania wyrobów zawierających ten minerał, należy do jednego z najbardziej szkodliwego zanieczyszczenia powietrza.

    Najbardziej zagrożeni są pracownicy kopalni minerałów azbestu, zakładów przerabiających skałę azbestową poprzez kruszenie, mielenie i jej przesiewanie oraz ludzie pracujący przy produkcji wyrobów azbestowych, m.in. w przemyśle włókienniczym, przedsiębiorstwach budowlanych i stoczniach. W dużym stopniu narażeni na działanie azbestu są lokatorzy budynków, w których użyto azbestu jako materiału izolacyjnego. Najwyższe dopuszczalne stężenie (czyli NDS) azbestu w każdym kraju jest inne. W Polsce wynosi ono 2 mg/m³. Najwyższe stężenie azbestu w powietrzu zaobserwowano w zgrzeblarniach, gdzie dochodzi do 36 mg/m³.

Więcej jak leczyć w sposób naturalny bez przykrych skutków ubocznych torbilowatość i jej skutki spowodowane zatruciem azbestem?

Szczegóły przeczytasz tutaj >>>

PROMIENIE X - PROMIENIOWANIE RENTGENOWSKIE

Promieniowanie rentgenowskie (w wielu krajach nazywane promieniowaniem X lub promieniami X) - to rodzaj promieniowania elektromagnetycznego, którego długość fali mieści się w zakresie od 5 pm do 10 nm. Zakres promieniowania rentgenowskiego znajduje się pomiędzy ultrafioletem i promieniowaniem gamma. Znanym skrótem nazwy jest promieniowanie rtg.

Zakresy promieniowania rentgenowskiego

• twarde promieniowanie rentgenowskie - długość od 5 pm do 100 pm

• miękkie promieniowanie rentgenowskie - długość od 0,1 nm do 10 nm

Źródła promieniowania

Promieniowanie rentgenowskie uzyskuje się w praktyce (np. w lampie rentgenowskiej) poprzez wyhamowywanie rozpędzonych elektronów na materiale o dużej (powyżej 20) liczbie atomowej (promieniowanie hamowania). Efektem tego jest powstanie promieniowania o charakterystyce ciągłej, na którym widoczne są również piki pochodzące od promieniowania charakterystycznego katody (rozpędzone elektrony wybijają elektrony z atomów katody). Wybite elektrony pochodzące z dolnych powłok elektronowych pozostawiają je pustymi do czasu aż elektron z wyższej powłoki go nie zapełni. Elektron przechodząc z wyższego stanu emituje kwant promieniowania rentgenowskiego - następuje emisja charakterystycznego promieniowania X.

Promieniowanie X powstaje także w wyniku wychwytu elektronu, tj. gdy jądro przechwytuje znajdujący się na powłoce K elektron, w wyniku czego powstaje wolne miejsce, na które spadają elektrony z wyższych powłok i następuje emisja kwantu X. Przykładem źródła promieniowania X działającego w oparciu o wychwyt elektronu jest ⁵⁵Fe, emitujące 80% kwantów o energii ok. 5,9 keV (linia K-alfa) oraz 20% o energii 6,2keV (linia K-beta).

Obecnie są budowane także efektywniejsze źródła promieniowania X, promieniowanie wytwarzane jest przez poruszające się po okręgu elektrony w synchrotronach, stąd promieniowanie to nazywa się promieniowaniem synchrotronowym. Pierwsze źródła promieniowania synchrotronowego należące do tzw. I i II generacji były stosunkowo mało wydajne. Dopiero źródła promieniowania synchrotronowego nowszej konstrukcji, należące do III generacji, pozwoliły na osiąganie większych natężeń promieniowania, a przede wszystkim umożliwiły w miarę ciągłą bezawaryjną pracę. Synchrotrony III generacji zaopatrywano też z reguły w tzw. "urządzenia wstawkowe" (ang. insertion devices) - wigglery i undulatory. W urządzeniach tych elektrony poruszają się w periodycznym polu magnetycznym po trajektorii zbliżonej do sinusoidy, dzięki czemu natężenie emitowanego promieniowania znacznie się zwiększa (nawet o kilka rzędów wielkości) w stosunku do natężenia promieniowania wytwarzanego w polu magnesów zakrzywiających synchrotronu bez urządzeń wstawkowych. Przykładem źródeł synchrotronowych mogą być: BESSY II (Berlin), DORIS III (II generacji, Hasylab, Hamburg), ESRF (III generacji, Grenoble). Obecnie działają już źródła kolejnej, IV. generacji promieniowania synchrotronowego, lasery na swobodnych elektronach (lub lasery FEL - ang. Free Electron Laser. Najsilnejszy z nich, laser FLASH w DESY (Hamburg) wytwarza impulsy monochromatycznego promieniowania w zakresie XUV-SX (skrajnego ultrafioletu próżniowego do miękkiego promieniowania rentgenowskiego), o czasie trwania około 25 femtosekund i mocy szczytowej w impulsie dochodzącej do 1 GW. Lasery FEL są przestrajalne, a emitowane przez nie promieniowanie jest spójne i spolaryzowane liniowo. Szczytowe natężenie w impulsie osiągać może wartości ponad 9 rzędów wielkości większe niż otrzymywane z najpotężniejszych synchrotronów III generacji. W lutym 2007 r. w tym samym ośrodku w Hamburgu rozpoczęto budowę europejskiego lasera X-FEL działającego w rentgenowskim zakresie dł. fali 6 nm - 0.1 nm. Przewiduje się, że pełną operacjną zdolność działania laser ten osiągnie w roku 2013.

Promieniowanie i medycyna

Promieniowanie rentgenowskie jest wykorzystywane do uzyskiwania zdjęć rentgenowskich, które pozwalają m.in. na diagnostykę złamań kości i chorób płuc. Naświetlanie promieniami rentgenowskimi zabija komórki nowotworowe, co wykorzystuje się w radioterapii. Jednak przyjęcie dużej dawki promieniowania może powodować oparzenia i chorobę popromienną...

Historia

Jedni z najważniejszych badaczy promieni rentgenowskich to William Crookes, Johann Wilhelm Hittorf, Eugene Goldstein, Heinrich Hertz, Philipp Lenard, Hermann von Helmholtz, Thomas Edison, Nikola Tesla, Charles Barkla, oraz Wilhelm Conrad Roentgen.

Jedne z najwcześniejszych badań zostały przeprowadzone przez Williama Crookesa oraz Johanna Wilhelma Hittorfa. Obserwowali oni powstające w lampie próżniowej promieniowanie, które pochodziło z ujemnej elektrody. Promienie te powodowały świecenie szkła w lampie. W 1876 roku Eugenia Goldstein nazwała je promieniowaniem katodowym. Następnie angielski fizyk William Crookes badał efekty wyładowań elektrycznych w gazach szlachetnych. Stwierdził on, że jeżeli umieści w pobliżu lampy kliszę fotograficzną, to ulega ona naświetleniu i pojawiają się na niej cienie przedmiotów, które przesłaniały lampę. Efekt ten nie wzbudził jego zainteresowania.

W roku 1892 niemiecki fizyk Heinrich Hertz rozpoczął eksperymenty, nad przenikaniem promieni katodowych przez cienkie warstwy metalu, np. aluminium, a jego student Philip Lenard kontynuował te badania. Uczeń Hertza opracował wersje lampy katodowej i analizował przenikanie promieni przez różne materiały.

Niezależnie od nich w kwietniu 1887 roku Nikola Tesla rozpoczął badania nad tym samym problemem. Eksperymentował z wysokimi napięciami i lampami próżniowymi. Opublikował on wiele technicznych prac nad udoskonalonymi lampami z jedną elektrodą. W 1897 roku wygłosił na ten temat odczyt przed New York Academy of Sciences. Tesla potrafił wytworzyć na tyle silne promieniowanie katodowe, że udało mu się zaobserwować jego negatywny wpływ na istoty żywe. W 1892 roku zdał sobie sprawę, że promienie katodowe mogą służyć do obserwacji wnętrza ciała człowieka i wykonał szereg fotografii. Jednak nie opublikował tych wyników, za to wysyłał zdjęcia do Wilhelma Roentgena.

Hermann von Helmholtz sformułował matematyczne równania opisujące promieniowanie katodowe, z których wynikała możliwość ich dyspersji.

8 listopada 1895 roku Wilhelm Röntgen niemiecki naukowiec rozpoczął obserwacje promieni katodowych podczas eksperymentów z lampami próżniowymi. 28 grudnia 1895 roku opublikował on wyniki swoich badań w czasopiśmie Würzburgskiego Towarzystwa Fizyczno-Medycznego. Było to pierwsze publiczne ogłoszenie istnienia promieni rentgenowskich, dla których Roentgen zaproponował nazwę promieni X, obowiązującą do chwili obecnej w większości krajów (m.in. w krajach anglosaskich). Potem wielu naukowców zaczęło je określać jako promienie rentgena (nazwa obowiązujące m.in. w Polsce i w Niemczech). Za odkrycie promieni X Roentgen otrzymał pierwszą nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1901 roku.

Źródło: Wikipedia

MAMMOGRAFIA

MIKROFALE

Mikrofale to rodzaj promieniowania elektromagnetycznego o długości fali pomiędzy podczerwienią i falami ultrakrótkimi, zaliczane są do fal radiowych, przyjęto że odpowiada im zakres od 1mm(częstotliwość 300GHz) do 30cm(1GHz). W elektronice stosowanie sygnałów o częstotliwościach mikrofalowych oznacza, że rozmiary urządzenia (w najprostszym przypadku falowodu) są zbliżone do długości fali przenoszonego sygnału i opis obwodu przy pomocy elementów o stałych skupionych nie jest wystarczająco dokładny.

Istnienie fal elektromagnetycznych, którymi są też mikrofale, przewidział jako wniosek z równań odkrytych przez siebie James Clerk Maxwell w 1864 roku. Pierwsze doświadczenia, przeprowadzone przez H Hertza, pokazujące istnienie fal elektromagnetycznych wysyłały i odbierały fale w zakresie UHF zaliczanym do mikrofal. Rozwój techniki i teorii mikrofal wystąpił dopiero w latach 30. XX w okresie prac nad radarami.

Ziemska atmosfera pochłania całkowicie promieniowanie mikrofalowe o częstotliwości powyżej 300 GHz, stając się dla niego znów przezroczysta w tzw. oknie optycznym.

Zastosowania

• kuchenka mikrofalowa używa magnetronu do wytwarzania fal o częstotliwości ok 2,45 GHz, co pozwala na gotowanie jedzenia; taka częstotliwość promieniowania działa na cząsteczki wody, które zaczynają drgać wytwarzając przez to ciepło. Więcej na ten temat>>

• maser to urządzenie podobne do lasera, tyle że działa w zakresie mikrofalowym

• mikrofale pozwalają na transmisję danych do satelitów, gdyż nie są pochłaniane przez atmosferę

• planuje się wyposażenie wielozadaniowego samolotu Lockheed F-35 Lightning II w broń energetyczną prawdopodobnie w wysokoenergetyczny generator wiązki mikrofal

• radar również posługuje się tym promieniowaniem

• telefony komórkowe standardu GSM pracują w częstotliwościach 870-960 MHz oraz 1710-1880 MHz

• system globalnego pozycjonowania (GPS) wykorzystuje fale o częstotliwości 1575 MHz

• bezprzewodowe sieci komputerowe (WLAN) jak np. IEEE 802.11 albo bluetooth używają mikrofal w zakresie 2,4 GHz bądź 5 GHz (w przypadku 802.11a)

• transmisja danych w telewizji kablowej odbywa się w tym samym zakresie, tyle że medium jest kabel, a nie powietrze

• w nowoczesnych komputerach, jeśli procesor taktowany jest sygnałem rzędu 1 GHz lub większym

• reaktor mikrofalowy używany w chemii do przeprowadzania reakcji w warunkach naświetlania mikrofalami.

Większość zastosowań opiera się na zakresie fal od 1 do 40 GHz.

Zakresy mikrofalowe definiuje się jako:

Według nowego podziału:

Postacie związane z badaniem i wykorzystywaniem mikrofal: Michael Faraday, James Maxwell, Heinrich Hertz, Guglielmo Marconi, Samuel Morse, Lord Kelvin, Oliver Heaviside, John William Strutt, Oliver Lodge.

Żywność przygotowywana w mikrofalówkach podejrzewa się przekazywanie wraz z pokarmem niekorzystnych częstotliwości i w efekcie o zaburzanie prawidłowych częstotliwości komórek w organizmie. Stąd nie jest wskazane spożywanie żywności z mikrofalówki dzieciom, jak tez na każdym mleku w proszku dla niemowląt znajduje się uwaga:
 "nie podgrzewać w mikrofalówce".

Podobnie podgrzana w mikrofalówce krew przygotowana do transfuzji dla pacjenta -  uśmierci go. Dokładnie takie wydarzenie przed laty dało do myślenia naukowcom, iż podgrzewanie żywności z mikrofalówce to nie to samo, co podgrzewanie jedzenia na zwykłej kuchence gazowej bądź elektrycznej. Kuchenki mikrofalowe - więcej tutaj>>

Źródło: Wikipedia

PROMIENIOWANIE  GAMMA

Zastosowania

Promienie gamma mogą służyć do sterylizacji sprzętu medycznego, jak również produktów spożywczych. W medycynie używa się ich w radioterapii (tzw. bomba kobaltowa) do leczenia raka, oraz w diagnostyce np. pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa.

Ponadto promieniowanie gamma ma zastosowanie w przemyśle oraz nauce, np. pomiar grubości gorących blach stalowych, pomiar grubości papieru, wysokości ciekłego szkła w wannach hutniczych, w geologii otworowej (poszukiwania ropy i gazu ziemnego), w badaniach procesów przemysłowych (np. przepływu mieszanin wielofazowych, przeróbki rudy miedzi).

Radioterapia

Podział ze względu na sposób napromieniania:

• brachyterapia, BTH: leczenie przy użyciu źródła promieniowania znajdującego się w bezpośrednim kontakcie z guzem

• teleradioterapia, RTH: leczenie z zastosowaniem źródła umieszczonego w pewnej odległości od tkanek.

Leczeniem izotopami promieniotwórczymi: (np. jodem lub strontem radioaktywnym) zajmuje się medycyna nuklearna.

Podział ze względu na stan pacjenta:

• radioterapia radykalna: ma na celu całkowite wyleczenie pacjenta

• radioterapia paliatywna: ma na celu zahamowanie rozwoju choroby nowotworowej i zmniejszenie towarzyszących jej dolegliwości

• radioterapia objawowa: ma na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych spowodowanych przerzutami

Podział zależny od mocy używanej energii: [edytuj]

• Radioterapia konwencjonalna (60-400 keV)

Promieniowanie małoprzenikliwe, płytkie, miękkie, graniczne, wyłącznie promieniowanie X. Do leczenia nowotworów skóry.

• Radioterapia megawoltowa (1,25-25 MeV)

  • Promieniowanie gamma, generowane przez Kobalt 60 (energia średnia 1,25 MeV).

  • Promieniowanie X o wysokiej energii generowane w przyśpieszaczu liniowym. (4-25 MeV)

  • Elektrony (6-22 MeV)

  Medycyna jakiej nie znacie - Wielka Farmacja i RAD
  

Podstawowa klasyfikacja polutantów działających niekorzystnie na organizm człowieka:

SKAŻENIA SOLWENTAMI

SKAŻENIA METALAMI

MIKOTOKSYNY

TOKSYNY FIZYCZNE

TOKSYNY CHEMICZNE

LEKI  FARMALOKOLGICZNE

Skażenia <- TOKSYNY  FIZYCZNE

 Bibliografia

*****************

Wpisz się do bezpłatnej SUBskrypcji
- zawiadomimy Cię o nowościach w naszym serwisie.

Zobacz nasze opracowanie  NEWSLETTER na temat grzybów w organizmie   TUTAJ

Jeśli masz problem - pomożemy Ci w jego rozwiązaniu
napisz do nas - Kontakt