Pędzlaki (Penicillium) rodzaj grzybów występujących np. na owocach. Tworzą zwykle zielony nalot (pleśń). Z grzybni pędzlaka wyrastają pionowo wzniesione strzępki grzybni, które na szczycie rozwidlają się wielokrotnie. Na końcach strzępek powstają zarodniki (konidia) - tworzące łańcuszki. Nadaje to strzępkom kształt pędzelków - stąd nazwa grzyba. Konidia służą do rozmnażania bezpłciowego.
Z pewnych gatunków pędzlaka otrzymano pierwszy produkowany na skalę przemysłową antybiotyk - penicylinę - stosowany przy zwalczaniu bakteryjnych chorób zakaźnych.

Pędzlak -  grzyb Penicillium  wytwarza rakotwórczą mykotoksynę - ochratoksynę A (OTA). Należy ona do bardzo silnych alergenów (alergeny>>) o właściwościach kancerogennych (tzn. rakotwórczych) i nefrotoksycznych o niebezpiecznym okresie półtrwania w organizmie ludzkim i zwierzęcy (Grajewki, 2003). Wykryto również jej obecność w materiałach budowlanych (Twarużek i in.2001). Stosowana w nadmiarze powoduje zaburzenia czynności nerek, powoduje wady rozwoju płodu, zaburzenia układu immunologicznego. Więcej>>

Grzyby Penicillium wytwarzają wiele różnych toskyn m.in. :
kwas fuzarowy, ksantocylina, ochratoksyna, patulina, rorydyna E,  rubroskyrina, rubrosulfoina , rugulozyna,  sambucynina, werrukulogen, werrukaryna, 

 

	Przykłady pędzlaków:	Pędzlak
	Penicillium aurantiogriseum Penicillium bilaiae Penicillium brevicompactum Penicillium brunneum Penicillium camemberti Penicillium candida Penicillium chrysogenum Penicillium citrinum Penicillium citreoviride Penicillium claviforme Penicillium commune Penicillium corylophilum Penicillium crustosum Penicillium cyclopium Penicillium digitatum Penicillium expansum Penicillium funiculosum Penicillium glaucum Penicillium griseofulvum Penicillium hirsutum Penicillium italicum Penicillium isliicum Penicillium kloeckeri Penicillium marneffei Penicillium nalgiovense Penicillium notatum Penicillium olsonii Penicillium palitans Penicillium purpurogenum Penicillium purpurrescens Penicillium rubrum Penicillium roqueforti Penicillium rugulosum Penicillium spp. Penicillium stoloniferum Penicillium viridicatum Penicillium verrucosum	Systematyka Domena jądrowce Królestwo grzyby Typ workowce Klasa workowce właściwe Rząd kropidlakowce Rodzina Trichocomaceae Rodzaj pędzlak Nazwa systematyczna Penicillium

PENICYLINA - pierwszy antybiotyk

Pierwszy antybiotyk został odkryty w 1929 r. przez Aleksander Fleminga, który zaobserwował hamujący wpływ grzyba Penicillium notatum na bakterie gatunku Staphylococcus. Odkrywca penicyliny ostrzegał przed nadużywaniem tego cudownego leku, wiodącym do powstania opornych na niego bakterii. Jego słowa nie wzbudziły zrozumienia wśród lekarzy. 

Przestroga  ojca mikrobiologii Ludwika Pasteura

Jego poglądy kontrastowały z postawą Ludwika Pasteura, który uważał, iż w przypadku każdej choroby można odnaleźć odpowiedzialnego zań mikroba. Twierdził on dalej, że pod warunkiem wyizolowania danego zarazka i odkrycia odpowiedniego środka niszczącego ten typ bakterii, można spodziewać się, iż pewnego dnia ludzkość pozbędzie się niemal, wszystkich chorób. Historia ochrzciła Pasteura mianem ojca mikrobiologii. A przecież w ostatnich latach życia Pasteur zdał sobie sprawę, iż jego teorie dotyczące mikroorganizmów były błędne. Tuż przed śmiercią wypowiedział pamiętne słowa:

„Teren jest wszystkim, a bakteria – niczym”.
Pasteur pod koniec życia potwierdził, że to nie tyle bakteria jest przyczyną schorzenia, lecz „teren” (obszar ją otaczający), czyli niemożność przeciwstawieniu się jej działaniu przez organizm żywiciela. Jeśli zaś żywiciel był słaby, mikroorganizm mógł się ”osiedlić” w jego organizmie i „pokonać” go.
Pasteur doszedł do wniosku, że na odporność na zarazki ma wpływ  niezliczona mnogość czynników obejmująca higienę żywienia, jakość spożywanych pokarmów,  stres, dziedziczność ,środowisko i stan psychiczny”.

Świat lekarski podzielił się  na dwa obozy zajmujące odrębne stanowisko wobec problemu chorób zakaźnych: część lekarzy przychylała się do pierwotnej teorii Pasteura, inni wierzyli, iż ważniejsze było ogólne zdrowie żywiciela, organizmu atakowanego przez bakterie. Odkrycie w latach trzydziestych i czterdziestych leków z grupy sulfonamidów i penicyliny skierowało medycynę, na szlak leczenia za pomocą farmaceutyków, prawie całkowicie odsuwając w zapomnienie koncepcję wzmacniania odporności żywiciela. Tak oto zaświtała Epoka Antybiotyków.

Epoka antybiotyków w medycynie rozpoczęła się przed II wojną światową, a w następnych latach wyizolowano kolejne antybiotyki. Początkowo antybiotyki odniosły wielki sukces, przynosząc ratunek wielu chorym, skutecznie zwalczając różne zakażenia.

Nabyta oporność na antybiotyki o czym przestrzegał L.Pasteur, powstaje na drodze przypadkowych zmian w kodzie genetycznym, czyli tzw. mutacji. Dodatkowo problem komplikuje zdolność bakterii do wymiany materiału genetycznego zawierającego informacje o oporności na leki.

Więcej na temat antybiotyków tutaj
- http://www.gronkowiec.pl/antybiotyki.html

==============================

Podobnie z pleśni  (grzybów), wytwarzane są pozostałe pokolenia antybiotyków. Dlatego jako późniejesze skutki uboczne bezkarnych terapii antybiotykowych zalecanych przez lekarzy, tak często dopada pacjentów drożdżyca jelita i całego przewodu pokarmowego, biegunki, a u kobiet trudne do wyleczenia drożdżaki pochwy i uporczywy świąd. Rozwój drożdżaków powoduje niekiedy zainfekowanie całego organizmu, a efekty grzybicy widać na skórze, skórze głowy jako łysienie plackowate czy też pod paznokciami itd. Dodatkowo, antybiotyki w formie inhalatorów podawane astmatykom lub alergikom (często dzieciom), mogą powodować rozwój infekcji grzybiczych płuc, suchy kaszel do poważnych chorób nowotworowych włącznie po dłuższym okresie. Dziś już wiemy, że antybiotyki nie są bezpiecznym lekiem i nie możemy ich nadużywać bezkarnie.

Należy pamiętać, iż głównym mechanizmem biologicznym, który leży u podstaw powstawania lekooporności u bakterii, jest zdolność wytwarzania przez nie enzymów rozkładających stosowany antybiotyk. Gronkowiec ropny, np. w wyniku zmienności adaptacyjnej, wytwarza enzym penicylinazę, rozkładającą penicylinę, a prątek gruźlicy streptomycynazę, rozkładającą streptomycynę.

Zamiast antybiotyków pełnych skutków ubocznych, aternatywą kuracji leczniczych powinny być naturalne probiotyki takie jak np. kora białej wierzby - White Willow Bark>>.

Występowanie mykotoksyn wytwarzanych przez  penicillium:

Penicillium aurantiogriseum wytwarza mikotoksyny: werrukulogen

Penicillium brunneum   wytwarza mikotoksyny: sambucynina

Penicillium citrinum wytwarza mikotoksyny:  cytrynina 

Penicillium citreoviride wytwarza mikotoksyny: decetylkalonektryna

Penicillium claviforme wytwarza mikotoksyny: patulina,

Penicillium crustosum wytwarza mikotoksyny: werrukulogen,  rorydyna E

Penicillium expansum wytwarza mikotoksyny: patulina,

Penicillium griseofulvum wytwarza mikotoksyny: patulina,

Penicillium hirsutum wytwarza mikotoksyny:  cytrynina 

Penicillium isliicum wytwarza mikotoksyny: kwas fuzarowy

Penicillium kloeckeri wytwarza mikotoksyny: sambucynina

Penicillium roquefortii wytwarza mikotoksyny: patulina,

Penicillium rubrum wytwarza mikotoksyny: rubroskyrina

Penicillium rugulosum wytwarza mikotoksyny: sambucynina

Penicillium spp.  wytwarza mikotoksyny: rubrosulfoina

Penicillium viridicatum wytwarza mikotoksyny: werrukulogen,  werrukaryna, rugulozyna, ochratoksyna ,

Penicillium verrucosum wytwarza mikotoksyny:  cytrynina 

<- Skażenia <- Mikotoksyny <-  PENICILLIUM

*****************

Wpisz się do bezpłatnej SUBskrypcji
- zawiadomimy Cię o nowościach w naszym serwisie.

Zobacz nasze opracowanie  NEWSLETTER na temat grzybów w organizmie   TUTAJ

Jeśli masz problem - pomożemy Ci w jego rozwiązaniu
napisz do nas - Kontakt