Wormseed Poder zwany Common Wormwood
(komosa amerykańska, herbata meksykańska, herbata jezuicka)

łacińska nazwa: Artemisia vulgaris, Chenopodium anthelminticum (Bert.), Chenopodium ambrosioides (Linn.), Artemisia absinthium L., Artemisia annua

polska nazwa: Bylica pospolita - Komosa piżmowa (rośliny przeciw robakom)

Roślina

Bylica (Artemisia) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych, liczący 300 gatunków. Ziele komosy piżmowej (Chenopodium ambrosio-ides, Linn.) i jeszcze inne jego odmiany, Chenopodium ambrosioides, var anthelminticum (Bert.), Artemisia absinthium L., Artemisia annua należą do rodziny komosowatych (Chenopodiaceae).  Aromatyczna bylina o przysłowiowo gorzkim smaku, rosnąca na przychodach, rumowiskach i w ogrodach. Bylica czyli piołun Zamieszkuje suche i ciepłe obszary Europy, Azji i Ameryki Północnej. Niektóre gatunki dominują na stepach lub półpustyniach, tworząc tzw. pustynie bylicowe,  zarośla, przydroża, brzegi wód, także zbocza górskie (piargi) do wysokości 1600 m n.p.m. Wiele gatunków bylic to chwasty porastające nieużytki.
Bylica piołun, piołun, psia ruta, absynt (Artemisia absinthium L.) – gatunek byliny z rodziny astrowatych (Asteraceaea Dum.). Piołun występuje w stanie dzikim w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, na terenie Europy i Azji. W Polsce pospolity. Jest to od dawna znana jako roślina lecznicza stosowana przy braku apetytu i złym trawieniu oraz znana jako przyprawa - znano ją już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie.
 

Jako komosa piżmowa jest rdzenną rośliną Meksyku i Ameryki Południowej, ale można ją spotkać również na północ od Missouri po Nową Anglię, gdzie rośnie wokół domostw i w glebie nawożonej obornikiem. Obecnie można ją odnaleźć na terenie niemalże całych wschodnich Stanów Zjednoczonych. Komosa jest szorstkim, wieloletnim chwastem, rosnącym na poboczach dróg i pustkowiach do wysokości około 2 stóp.

Od wieków Indianie amerykańscy wiedzieli o tym środku, który paraliżuje jelitowe robaki i pasożyty z ciała. Dlatego też z uwagi na jej cenne zalety bylica nawet została uznana za narodową roślinę stanu Nevada.
Po skolonizowaniu rdzennych Meksykan i Indian Amerykańskich, roślina była stosowana, pod nazwą Herba Sancti Mariae – Zioło świętej Marii – w dolegliwościach płucnych jako środek wykrztuśny, w katarze i astmie.

Głównie używane są nasiona owocu, które mają silny aromat, przypominający nieco zapach eukaliptusa; w smaku jest cierpki i gorzki. Cała roślina ma silny, osobliwy, nieco aromatyczny zapach, wynikający z obecności olejku lotnego, który nie zanika po wysuszeniu.
W Meksyku liście używane są zamiast herbaty (herbata meksykańska). Meksykańscy tubylcy stosowali odwar z całego zioła do łagodzenia bolesnej menstruacji, lecz głównym zastosowaniem – zarówno liści, jak i nasion – było działanie robakobójcze.

Zioła na robaki
Dzisiaj uważa się go za jeden z najlepszych środków usuwających glisty, zwłaszcza Ascaris lumbricoides (glistę ludzką). Chociaż wszystkie części rośliny wykazują właściwości przeciwrobacze, owoce i uzyskany z nich olejek stosowane są samodzielnie, będąc oficjalnie na liście Farmakopei USA. Od dawna przyjęło się podawać nasiona w postaci sproszkowanej.

W wyniku badań nad ekstraktami bylicy (Artemisia annua) w starożytnej medycynie chińskiej zwanego ziołem quinghao,  udało się skutecznie wyleczyć miliony pacjentów w Południowo-wschodniej Azji, którzy musieliby cierpieć a nawet umrzeć, w przypadku których konwencjonalne środki przeciw malarii zawiodły -  m.in. chlorochina (New Scientist, 13 lipca 1996, str.4).
Naukowcom udało się poznać, w jaki sposób działa leki zwane artemisinianami (piołunowcami), a jednocześnie odkryć lukę w osłonie zarazka malarii Plasmodium falciparum. Tą luką jest jeden z dwóch enzymów, które umożliwiają drobnoustrojowi pompowanie niezbędnej ilości wapnia do swojej błony komórkowej.
- Piołunowce atakują bezpośrednio jedną z tych pomp -  twierdzi Sanjeev Krishna, szef zespołu badawczegp ze szpitala klinicznego St George's Hospital Medical School w Londynie -  Kiedy działanie tej pompy zostanie zakłócone, drobtoustrój ginie w ciągu kilku godzin.
naukowcy nie wiedza jeszcze na czym polega dokładnie mechanizm działania połunowców, ale wiedzą już to co starożytni lekarze chińscy, że to działa!
(Źródło: New Scietist, vol. 179, nr 2409, 23 sierpnia 2003)

Piołunu używano również z dobrym skutkiem  do zwalczania pasożytów zewnętrznych - wszy, pluskiew, pcheł, świerzbowca.

Wspomaga leczenie chorób:

Jelitowe pasożyty:
tasiemiec, owsiki, lamblie (Lumbricoides)
glisty ludzkiej (ascaris),  obleniec, Tęgoryjec (ankilostomatoza),
przywry, motylice

Niestrawności:  kolka, bóle żołądka, brak apetytu, gazy, wzdęcia, działa przeczyszczająco, na złe trawienie

Inne:
Regulacja okresu - miesiączki, łagodzi bolesną menstruację
Astma i kaszel, choroby płuc (jest jako środek wykrztuśny)
obniża gorączkę, napotny, malaria

epilepsja, atak histerii, choroba Parkinsona i Alzheimera, autyzm, ADHD
dzwonienie w uszach, głuchota, paraliż,
podagra (dna moczanowa), moczopędny i wypłukuje piasek w nerkach

Medyczne własności: 
Rośliny przeciw robakom, które zawierają lotny olej (aż do 90% ascaridol, plus geraniol i salicylan metylu) i saponiny triterpenoid.

Ascaridol to bardzo silny środek przeciw w robakom.

Spostrzeżenia dwóch holenderskich lekarzy Schuffner i Vervoort  potwierdziły, iż olej komosy jako efektywna substancja, jest w największej ilości skoncentrowany w nasionach bylicy pospolitej.

Dr Parkinson w swoich badaniach chorób neurologicznych doszedł do wniosku i uważał, iż ma biologicznie czynne składniki bylicy pospolitej, mają skuteczne działanie przeciw histerii nawet u pacjenta,  który został dotknięty atakami histerii wiele lat temu. Zatem z powodzeniem warto podawać ten składnik w suplementacji dla osób z problemami naurologicznymi w tym autyzm, ADHD, choroba  Alzheimera, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane i inne.
Jako środek uspokajający, Bylica pospolita jest ceniona w paraliżu, atakach epileptycznych (padaczka, epilepsja). 

Olej komosy piżmowej ma własności jako środek uspokajający oraz pobudzający i wywołujący miesiączkę. Ma on też moczopędne i napotne działanie, obniża gorączkę i ataki malarii.

Komosa piżmowa (Chenopodium), będąc bardzo aktywnym środkiem przeciwrobaczym, jest często używana w celu usunięcia obleńców, zwłaszcza u dzieci. Z powodu jej skuteczności, łatwości podawania i niskiej toksyczności, być może jest najbardziej cennym ze wszystkich leków przeciw-robaczych. Olejek był również polecany w leczeniu malarii, pląsawicy, histerii i wielu innych chorób nerwowych.

W 1912 roku dwóch holenderskich lekarzy pracujących w Delhi (Holenderskie Indie Wschodnie) stwierdziło, że ten olejek aromatyczny jest najskuteczniejszym lekarstwem przeciw ankilostomatozie (Ancylostoma duo denale), tj. zakażeniu tęgoryjcem. Początkowo, choroba ta była wyłącznie chorobą tropikalną lub subtropikalną, lecz około trzydzieści lat temu pojawiła się u pracowników kopalń w Europie, na północ od Alp. Tęgoryjec dwunastnicy, który wywołuje chorobę, nazywany jest Ankylostos duodenale; jego samiec ma długość 10 mm, samica 14 mm.
Żywy tęgoryjec jest barwy cielistej, martwy jest koloru szarego lub białego. Podczas wczepiania się robaka w błonę śluzową jelita, z gruczołów znajdujących się u podstawy zęba w kształcie haka (każdy składający się z pojedynczej komórki) wypływa wydzielina do ran oraz naczyń krwionośnych. Sądzono, że zjawiska choroby można przypisać mechanicznym zmianom, wywołanym przez tęgoryjca, jak również trującym substancjom wydzielanym przez tego robaka. Składa on swoje jaja w świetle jelit gospodarza.
Razem ze stolcem jaja te opuszczają żywiciela. W temperaturze od 25 do 30 °C rozwija się larwa i po dwukrotnej przemianie, dostaje się do organizmu nowego żywiciela, poprzez warzywa, wodzę pitną czy poprzez skórę. Próbowano wykorzystać kilka lekarstw przeciw tęgoryjcowi; tymol (wyciąg z rośliny leczniczej – Tymianku pospolitego (łac. Thymus vulgaris) wydawał się być jedynym lekarstwem używanym z dobrym efektem, ale obecnie przewyższa go olej komosowy, który daje lepsze wyniki niż eukaliptus, betanaftol czy tymol.

Obserwacje dwóch holenderskich lekarzy zostały potwierdzone przez innych medyków, a olej z komosy stał się obecnie swoistym lekarstwem na choroby wywołane przez tęgoryjca. Wykazano również, że olej z komosy jest bardzo pomocny przeciw tasiemcom. Stosuje się go w praktyce weterynaryjnej w miksturze przeciwrobaczej dla psów, w połączeniu z olejkiem terpentynowym, anyżkowym, rycyną i oliwą z oliwek.

Działanie komosy piżmowej
Działanie nasion nie jest kwestionowane, lecz często są one wypierane przez olejek lotny uzyskiwany przez destylację zmacerowanych owoców.
Po raz pierwszy olej wyizolował w 1895 roku niemiecki farmaceuta, który żył w Brazylii (gdzie nasiona przez długi okres czasu były stosowane jako środek robakobójczy). Głównym składnikiem oleju z nasion komosy piżmowej, znanego jako olej komosowy, jest askarydol, pokrewny z eukaliptolem. Jest to substancja nietrwała, po ogrzaniu łatwo ulega rozkładowi, z wytworzeniem węglowodoru. Olej zawiera również p-cymen, a-perpinen, prawdopodobnie dihydro-p-cymen i być może sylwestren. Donoszono również o obecności betainy i choliny. Olejek zawiera glikol i saflor. Silne działanie olejku jest przypisywane połączeniu askarydolu i safloru.

Prof. dr n. med Valeria Szedlak-Vadocz  bazowała na opisach medycznych własności oleju komosy z różnymi roślinami przeciw robakom i wprowadziła je do formuły jako jedne z potężnych składników ParaProteX™.

Ciekawostka
Bylice noszą imię po historycznej postaci Artemizji. Artemizja była prawdopodobnie żoną władcy karyjskiego Mauzolosa, panującego w połowie IV w. p.n.e. Zajmowała się medycyną i botaniką i na jej cześć rodzaj grupujący aromatyczne rośliny nazwany został ARTEMISIA.

Dawniej dodawano wyciągów z piołunu do atramentu, by uchronić bardzo drogie wówczas książki przed myszami i owadami, oraz do uli dla ochrony pszczół przed pasożytami.

Przyprawa ziołowa
Dawniej piołun miał bardzo szerokie zastosowanie zarówno w medycynie, jak i w kuchni. Używano go do tłustych i ostrych potraw. Obecnie znaczenie tej rośliny jako przyprawy jest niewielkie: mała ilość posiekanych świeżych listków podnosi bardzo smak pasztetu i zapiekanek; w postaci świeżych lub suszonych kwiatów może być użyta do przyprawiania sałatek ze świeżych warzyw, jak i zup jarzynowych. Więcej informacji o przyprawach ziołowych>>