Dla człowieka szczególnie niebezpieczne są bakterie Clostridium perfringens typu A i F

Te bakterie wytwarzają kilkanaście toksyn, wywołujących szybką śmierć u zwierząt laboratoryjnych i gwałtowne objawy chorobowe u ludzi.

Zatrucia pokarmowe Clostridium perfringens typu A

Do pokarmowego zatrucia Gram – dodatnią laseczką zgorzeli gazowej (Clostridium perfringens typu A) - dochodzi najczęściej w wyniku spożycia skażonych zarodnikami potraw: konserw mięsnych i warzywnych, miodów, sosów, zup, szynek pasteryzowanych, drobiu, przetworów z roślin strączkowych.

Istnieje kilka typów laseczek C. Perfringens. Jeden z nich jest nawet naturalnym składnikiem flory jelitowej i żeńskich dróg rodnych.

Czynnikiem determinującym toksyczność Clostridium perfringens typu A jest wytwarzana przez bakterie w jelicie enterotoksyna. Powoduje ona m.in. zahamowanie transportu glukozy, utratę białek, uszkodzenie nabłonka jelitowego. Jak wcześniej wspominano, do zatrucia dochodzi w wyniku spożycia żywności skażonej sporami, które są niestety bardzo oporne na temperaturę. Nawet długie gotowanie niewiele pomaga.

Do uwolnienia samej enterotoksyny dochodzi w czasie rozwijania się spor w dojrzałe komórki bakteryjne w jelicie cienkim i grubym. Toksyna alfa (hydrolizująca lecytynaza) ma bardzo silne właściwości nekrotyzujące i hemolityczne. Toksyna kappa (kolagenaza) odpowiada za niszczenie tkanek w czasie trwania zgorzeli gazowej.

Objawy zatrucia pokarmowego  Clostridium Perfringens występują zwykle po 8 – 12 godzinach od spożycia skażonych potraw, czas ten może jednak wynieść nawet 24 godziny. Są to gwałtowne i bardzo silne bóle brzucha z niewielką biegunką, często domieszką krwi. Dużym problemem jest diagnostyka zatrucia pokarmowego Cl. Perfringens, identyfikacja tej laseczki w kale o niczym nie świadczy, gdyż pewnie jej szczepy są naturalnym składnikiem flory jelitowej. Według jednej ze szkół lekarskich diagnostyka może jednak być oparta typową na rozpoznanej liczbie bakterii: mniej niż 1000 bakterii w jednym gramie kału jest wartością typową dla flory fizjologicznej natomiast powyżej 1000000 świadczyć może o zatruciu.

Innym – występującym ostatnio coraz częściej – źródłem Clostridium perfringens jest woda, głównie ścieki. Często dotyczy to wody, która zanieczyszczona ściekami, może zostać pobrana w wodociągach lub studniach!

Diagnostyka zatrucia pokarmowego Clostridium perfringens

Problemem jest diagnostyka zatrucia pokarmowego Clostridium perfringens. Ujawnienie tej bakterii w kale o niczym nie świadczy, gdyż pewne jej szczepy są naturalnym składnikiem flory jelitowej. Istnieje kilka typów laseczek Clostridium perfringens, jeden z nich jest nawet naturalnym składnikiem flory jelitowej i żeńskich dróg rodnych.

Miernik zatrucia pokarmowego Clostridium perfringens

Według dostępnych źródeł naukowych rozpoznanie tego zatrucia może być oparte na liczbie bakterii: mniej niż 1000 bakterii w jednym gramie kału jest wartością typową dla flory fizjologicznej natomiast powyżej 1 000 000 świadczyć może o zatruciu.

Śmiertelnie niebezpieczne skutki zatrucia toksyną laseczki zgorzeli gazowej

Enterotoksyny wytwarzane przez bakterię w jelicie powoduje zahamowanie transportu glukozy, utratę białek ustrojowych , uszkodzenie nabłonka jelitowego. Toksyna bakterii – oznaczona grecką literą alfa – rozkłada cenne białko transportowe lecytynę oraz białka krwi. Także inne toksyny bakterii zgorzeli gazowej są śmiertelnie niebezpieczne. Przykładowo toksyna kappa (kolagenaza) odpowiada za niszczenie tkanek w czasie trwania zgorzeli gazowej.

Toksyna alfa (hydrolizująca lecytynaza) oznaczona grecką literą alfa – ma bardzo silne właściwości nekrotyzujące i hemolityczne - rozkłada cenne białko transportowe lecytynę oraz białka krwi. Powoduje one między innymi uszkodzenia fosfolipidów błon, osłonek nerwowych i leukocytów.

Toksyna kappa (kolagenaza) odpowiada za niszczenie tkanek w czasie trwania zgorzeli gazowej. Objawy zatrucia pokarmowego Cl. Perfringens występują zwykle po 8 – 12 godzinach od spożycia skażonych potraw, czas ten może jednak wynieść nawet 24 godziny. Są to gwałtowne i bardzo silne bóle brzucha z niewielką biegunką, często domieszką krwi.

Niewątpliwie najgroźniejsza jest zgorzel gazowa, występująca w skażonych, głębokich ranach. Okres od zakażenia rany laseczkami zgorzeli gazowej do wystąpienia pierwszych objawów, jakimi są silny ból i obrzęk rany, mija od kilku do kilkudziesięciu godzin. Natężenie miejscowego bólu i dalszych objawów zależy od tego czy zakażeniu uległa tylko skóra i tkanka podskórna czy też również tkanka mięśniowa. Z rany zaczyna sączyć się wydzielina o barwie od przezroczystej do krwistobrunatnej. Dołącza się również silny i twardy obrzęk tkanki otaczającej ranę, będący wynikiem wyniszczającego działania toksyny kappa (kolagenozy). W tkance otaczającej ranę dochodzi ponadto do zakrzepów drobnych naczyń krwionośnych. Przy uciskaniu zakażonej rany wyczuwa się trzeszczenie banieczek gazu wytwarzanego przez laseczki Cl. Perfringens. Po kilku godzinach od wystąpienia pierwszych objawów obserwuje się bardzo często znaczną gorączkę, wymioty, bóle brzucha, krwistą biegunkę, wymioty. Leczenie zgorzeli gazowej polega na chirurgicznym opracowaniu rany, podawaniu antybiotyków z grupy penicyliny i leczeniu tlenem hiperbarycznym (hamuje wzrost i uwalnianie toksyn przez bezwzględne beztlenowe laseczki).

Teoretyczne zagrożenie zanieczyszczeniem sporami Clostridium Perfringens każdej głębszej rany, powinno uczulić wszystkich na baczne obserwowanie ich wyglądu i bolesności przy ucisku.

Innym schorzeniem wywołanym przez Cl. Perfringens jest miejscowe zapalenie tkanki podskórnej, spotykane często u chorych na cukrzycę, np. po amputacji kończyny. Zakażenie ropne i ropienie wywoływane przez Cl. Perfringens spotyka się w pęcherzyku żółciowym, macicy, jajowodach i jamie brzusznej.

Toksyna typu C wywoływać może martwicze zapalenie jelita cienkiego, polegające na odsłonięciu ściany jelita przez proces owrzodzeniowy. Laseczka Cl. Perfringens jest także przyczyną licznych zakażeń szpitalnych, będących wynikiem zanieczyszczenia rany lub tkanek w czasie operacji przez kał lub wydzielin dróg rodnych (w których laseczki Cl. Perfringens występują jako składniki naturalne). W takiej sytuacji powinno być natychmiast wdrażane leczenie antybiotykami b-laktamowymi w połączeniu z innymi antybiotykami o szerokim spektrum działania.

Cl. Perfringens to także potencjalna przyczyna bakteriemi, która objawia się obecnością laseczek zgorzeli gazowej w krwi obwodowej. Przekształcić się może ona w posocznicę: ciężką chorobę układową z zaburzeniami hemodynamicznymi i towarzyszącą im niewydolnością narządów i układów. Laseczki pochodzić mogą z dróg żółciowych, okrężnicy, macicy. Przebieg posocznicy wywołanej przez Cl. Perfringens jest zwykle bardzo ciężki, występuje gorączka, ostra martwica nerek, niskie ciśnienie tętnicze krwi, nasilona hemoliza wewnątrznaczyniowa (wywołana przez a – hemolizynę Cl. Perfringens). Bardzo ciężka postać posocznicy wywołanej przez Cl. Perfringens wystąpić może w przebiegu poronienia. Towarzyszą jej oprócz typowych, opisywanych powyżej objawów, silne bóle mięśni, bolesne kurcze jelit, nudności, wymioty, biegunka, krwawe lub brunatne cuchnące upławy. Wystąpić może także skąpomocz, żółtaczka, hemoliza wewnątrznaczyniowa i wstrząs.

Niewątpliwie najgroźniejsza jest zgorzel gazowa, występująca w skażonych, głębokich ranach. Okres od zakażenia rany laseczkami zgorzeli gazowej do wystąpienia pierwszych objawów, jakimi są silny ból i obrzęk rany, mija od kilku do kilkudziesięciu godzin. Natężenie miejscowego bólu i dalszych objawów zależy od tego czy zakażeniu uległa tylko skóra i tkanka podskórna czy też również tkanka mięśniowa. Z rany zaczyna sączyć się wydzielina o barwie od przezroczystej do krwistobrunatnej. Dołącza się również silny i twardy obrzęk tkanki otaczającej ranę, będący wynikiem wyniszczającego działania toksyny kappa (kolagenozy). W tkance otaczającej ranę dochodzi ponadto do zakrzepów drobnych naczyń krwionośnych. Przy uciskaniu zakażonej rany wyczuwa się trzeszczenie banieczek gazu wytwarzanego przez laseczki Cl. Perfringens. Po kilku godzinach od wystąpienia pierwszych objawów obserwuje się bardzo często znaczną gorączkę, wymioty, bóle brzucha, krwistą biegunkę, wymioty. Leczenie zgorzeli gazowej polega na chirurgicznym opracowaniu rany, podawaniu antybiotyków z grupy penicyliny i leczeniu tlenem hiperbarycznym (hamuje wzrost i uwalnianie toksyn przez bezwzględne beztlenowe laseczki).
Teoretyczne zagrożenie zanieczyszczeniem sporami Clostridium Perfringens każdej głębszej rany, powinno uczulić wszystkich na baczne obserwowanie ich wyglądu i bolesności przy ucisku.

Innym schorzeniem wywołanym przez Cl. Perfringens jest miejscowe zapalenie tkanki podskórnej, spotykane często u chorych na cukrzycę, np. po amputacji kończyny. Zakażenie ropne i ropienie wywoływane przez Cl. Perfringens spotyka się w pęcherzyku żółciowym, macicy, jajowodach i jamie brzusznej.

Oporność przetrwalników bakterii na pasteryzację

Przetrwalniki bakterii - spory są niestety bardzo odporne na temperaturę. Nawet długie gotowanie niewiele pomaga. Do uwolnienia samej enterotoksyny dochodzi w czasie rozwijania się spor w dojrzałe komórki bakteryjne w jelicie cienkim i grubym.

Inne zagrożenia ze strony laseczki zgorzeli gazowej

Bakterie Clostridium perfringens innych typów występujące powszechnie w wodzie, ściekach, glebie mogą wywoływać zakażenia skóry i tkanki podskórnej. Niewątpliwie najgroźniejsza jest zgorzel gazowa, występująca w skażonych, głębokich ranach.

Clostridium Perfringens   należy, wraz z  laseczką tężca, jadu kiełbasianego i Clostridium difficile, do dużego rodzaju bakterii z grupy Clostridium.

---

Jak sobie poradzić podczas ostrej biegunki stosując naturalne metody wspomagające?

Podawaj natychmiast duże ilości zasiedlającej jelito mikroflory najlepiej w postaci produktów o dużej ilości flory acidophilus np. AC Zymes >>>  oraz wspomagającego leczenie biegunek, tonizującego bakteryjne toksyny ziołowego preparatu tzw. "Zielony uzdrowiciel " - Green Care>>>
Do walki z bakteriami oraz do wzmacniania organizmu i działania przeciwzapalnego z powodu silnego zatoksycznienia bakteryjnego, zastosuj pilnie ZENTHONIC z owocu "bogów" mangostan>>>
(w czerwcu 2006 ukaże się bogata informacja na jego temat - informacja tutaj>>>)

Ponieważ podczas infekcji Clostridium perfringens rozkładane jest białko transportowe - lecytyna, które jest również budulcem układu nerwowego i błony komórkowej, w celu pełniejszej ochrony należy podawać dość znaczne dawki naturalnych preparatów z lecytyny zawierających inozytol i fosfatydylocholinę. Najlepszy koncentrat stanowi Triple Potency Lecithin - szczegóły>>>

============================================

Aby odtruć organizm z resztek bakterii i oczyścić z toksyn po biegunce, przez kolejne miesiące (tak jak długo żyją przetrwalniki), stosuj szczególnie:
Nopalin - więcej>>>,
AC Zymes - więcej >>>
Liver Aid  - więcej >>>
Zenthonic - więcej>>>
oraz
przez 2 miesiące stosuj  ParaProteX  wymiennie co 2 miesiące z Pure Yucca  - na zmianę.

Podczas kuracji warto wypłukiwać toksyny z organizmu podając OCEAN21 lub liofilizowany owoc noni - bogactwo leczniczych enzymów.
Produkty te wskazane są również podczas poważnego zatrucia organizmu toksynami pasożytniczymi np. SEPSA (posocznica) jako silna antytoksyna. Więcej tutaj>>>.

Przez 2-4 miesiące stosuj dawki lecznicze w.w. produktów, a dalej profilaktyczne. Szczegóły dawkowanie w odtruwaniu organizmu tutaj>>>
.
W ciągu tych kilku miesięcy kuracji, stosuj odpowiednie żywienie, wymagane w chorobach i  po  infekcji i przywracaj pilnie przyjazną mikroflorę, odtruwające wątrobę oraz przywracające homeostazę w całym organizmie.
Zobacz tutaj >>>

Bibliografia

1) G. Virella – Mikrobiologia i choroby zakaźne. Wydanie I polskie pod redakcją Piotra B. Heczko. Wyd. Medyczne Urban&Partner, Wrocław 2000.

2)Władysław T. Dobrzański – Zarys Mikrobiologii dla farmaceutów. PZWL, Warszawa 1980.

3) B. Mach, K. Ulewicz – Zarys Kliniki Chorób Zakaźnych i Tropikalnych. Tom I. Wyd. AM im. Mikołaja Kopernika w Krakowie, Kraków 1986.

4) G. L. Bongiovanni – Kompendium gastroenterologii klinicznej. PZWL, Warszawa Warszawa1988.

5) W. Brühl, R. Brzozowski – Vademecum lekarza ogólnego. PZWL, 1983.