Gronkowce     Bakterie  Przetrwanie     Gronkowiec złocisty    Wirulencja 
  Zakażenie    Autoszczepionka    Antybiotyki    Immunologia   Probiotyki    Dieta 
  Medycyna naturalna Fitoterapia    S.O.S.    subskrypcja  Sonda    Komentarz 
Ocean21Noni TOKSYNY ZENTHONIC  SEPSA Klub CaliVita 

INWAZYJNA CHOROBA MENINGOKOKOWA

MENINGOKOKI  (MENINGOCOCI)

1. Czynnik etiologiczny, rezerwuar, drogi przenoszenia
2. Epidemiologia dwoinka zapalenia opon mózgowych
3. Okres wylęgania Neisseria meningitidis
4. Przebieg choroby meningokokowej
5. Zapobieganie i zwalczanie infekcji
6. Leczenie inwazyjnej choroby meningokokowej
7. Czy warto się szczepić na meningokoki?

1. Czynnik etiologiczny, rezerwuar, drogi przenoszenia

Czynnikiem etiologicznym jest Gram (-) dwoinka zapalenia opon mózgowych - Neisseria meningitidis, rozróżnia się 13 typów serologicznych, z których : A, B, C, Y i W 135 odpowiadają za prawie wszystkie przypadki zachorowań. Wyłącznym rezerwuarem meningokoków jest człowiek, a źródłem zakażenia zarówno chory jak i bezobjawowy nosiciel. Drobnoustroje te kolonizują jamę nosowo-gardłową i są przenoszone drogą kropelkową lub przez kontakt bezpośredni. Szerzenie choroby odbywa się zazwyczaj za pośrednictwem bezobjawowych nosicieli, którzy mogą stanowić 2-25% populacji, a w środowiskach zamkniętych nawet do 40-80%.

2. Epidemiologia dwoinka zapalenia opon mózgowych

Od lat 80-tych w Europie Zachodniej notuje się ogniska zachorowań wywołane serotypem C, typ B szerzy się epidemicznie znacznie rzadziej. Zachorowania endemiczne w klimacie umiarkowanym występują najczęściej zimą i na wiosnę, dotyczą głównie małych dzieci. Podczas epidemii najwyższa zapadalność notowana jest wśród młodzieży i młodych dorosłych. Wśród osób z bliskiej styczności z chorym zapadalność jest 5-8 razy wyższa niż w ogólnej populacji.
W przypadku styczności z chorym w pracy czy szkole zachorowania są rzadkie.

3. Okres wylęgania Neisseria meningitidis

Okres wylęgania choroby wynosi od 2 do 10 dni, najczęściej 3-4 dni.

4. Przebieg choroby meningokokowej

Meningokokowa choroba inwazyjna przebiega pod postacią zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, posocznicy. Posocznicy może towarzyszyć zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Choroba meningokokowa o szybkiej progresji może doprowadzić do zgonu w ciągu kilku godzin od wystąpienia pierwszych objawów. Posocznica meningokokowa bez objawów zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych może szybciej przejść w fazę wstrząsu septycznego i zakończyć się zgonem niż samo zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Objawy posocznicy meningokokowej:

tachypnoe
tachykardia (względna bradykardia jest późnym objawem)
bladość powłok
gorączka, dreszcze
wymioty, bóle brzucha, biegunka
wysypka o charakterze purpury, petechii, czasem pęcherzowa - może być nieobecna
bóle stawów, mięśni, kończyn
drgawki
zaburzenia stanu świadomości.

O rokowaniu decyduje szybkość rozpoznania choroby i wdrożenia leczenia. Opóźnienie rozpoczęcia leczenia nawet o kilkadziesiąt minut może mieć fatalne skutki. Lekarz pierwszego kontaktu jest zobowiązany do niezwłocznego wdrożenia postępowania medycznego.
Małe dzieci i młodzież to grupa szczególnie narażona.

Z powodu meningokoków można zachorować w każdym wieku.

dzieci w wieku od 3 miesięcy do 5 lat są w porównaniu do innych grup wiekowych narażone najbardziej. Ich system odpornościowy nie jest jeszcze wystarczająco dobrze rozwinięty. Do 40% przypadków chorobowych rejestruje się w wieku małego dziecka.

Drugi szczyt zachorowań notuje się u młodzieży między 14 a 19 rokiem życia. W tym wieku w zwiększonym stopniu nawiązują się kontakty społeczne, takie jak częste przebywanie w dyskotekach, na prywatkach, w kinach oraz wspólne wyjazdy. Tym samym wzrasta niebezpieczeństwo infekcji. Około 20% wszystkich zachorowań spowodowanych przez meningokoki występuje u nastolatków.

Podwyższone ryzyko infekcji występuje w zbiorowiskach ludzkich, np. w żłobkach, przedszkolach, w szkołach, schroniskach młodzieżowych, internatach, akademikach lub koszarach, ponieważ w takich warunkach ułatwione jest przenoszenie się zarazków przez bliski kontakt.

5. Zapobieganie i zwalczanie infekcji

Zwalczanie choroby polega na unieszkodliwieniu źródła zakażenia poprzez wczesne wykrywanie i leczenie szpitalne osób z chorobą inwazyjną.
Przecięcie dróg szerzenia polega na zastosowaniu chemioprofilaktyki (antybiotyki) oraz NATURALNYCH  NEUTRALIZATORÓW TOKSYN -  Polinesian Noni sok liofilizowany stosowany u dzieci, Ocean21 lub Liquid Chlorophyll u osób z bliskiego kontaktu, zmniejszeniu liczby osób przebywających w jednym pomieszczeniu (w przypadku miejsc zbiorowego pobytu- np. w akademiku), dezynfekcji przedmiotów zanieczyszczonych wydzieliną dróg oddechowych chorego oraz stosowaniu ogólnych zasad higieny.
Zwiększenie odporności populacji można uzyskać przez stosowanie dostępnych szczepionek polisacharydowych przeciwko serogrupom A i C, A, C, Y i W 135. Odznaczają się one wysoką immunogennością i bezpieczeństwem. Ważne jest aby dodatkowo wzmocnić naturalną obronność organizmu i zastosować naturalną witaminę C w wysokich dawkach leczniczych 15-20 gram u dorosłych, tym bardziej, iż podawanie antybiotyków spowoduje znaczne zapotrzebowanie organizmu na większe dawki witaminy C.

Warto podawać również Wapń z magnezem w formie chelatów w celu normalizacji środowiska wewnętrznego oraz ochrony układu nerwowego, a także Omega 3 i Lecytyny w dużych dawkach + ochronne zestawy antyoksydantów np. Protect 4 Life lub Mega Protect. Więcej >>>

6. Leczenie inwazyjnej choroby meningokokowej
Leczenie inwazyjnej choroby meningokokowej prowadzone jest w warunkach szpitalnych, polega na antybiotykoterapii oraz leczeniu objawowym. W przypadkach o przebiegu piorunującym konieczna jest hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii.

7. Czy warto się szczepić na meningokoki?
2008-06-18, ostatnia aktualizacja 2008-06-18 19:16

O sepsie - jej zwalczaniu i zapobieganiu - dyskutowali w środę w Operze Nova epidemiolodzy z całej Polski.

Dehydratyzacja i liofilizacja - patrz  SŁOWNIK  

Naturalne sposoby walki z infekcją >>